Petrus en Pauluskerk / Kerken in Praag / Bezienswaardigheden

Sint Petrus en Pauluskerk

De Sint Petrus en Pauluskerk is een van de meest iconische kerken van Praag die je absoluut niet mag missen. Gelegen in Vysehrad, de Hoge Burcht, staat deze kerk bekend om zijn unieke interieur. Je zult nergens in Praag zulke prachtige versieringen tegenkomen. Koop een ticket en laat je betoveren.

"Heb je één kerk gezien, dan heb je ze allemaal gezien." Deze uitspraak gebruik ik vaak als het om kerken gaat. Een altaar, een prachtig gewelfd plafond, een schip, een koor, afbeeldingen van Christus en een mooi orgel: dit zijn de typische elementen die je in een katholieke kerk aantreft. Zie je kitscherige bling-bling, dan is het meestal katholiek; is het sober ingericht, dan is het vaak protestants.

De Sint Petrus en Pauluskerk is anders dan anders. Verliefd op Praag neemt je mee naar en in de kerk. Ik beloof je, zelfs voor atheïsten is dit een plek van bezinning.

De buitenkant

De Sint Petrus en Pauluskerk werd in 1070 gesticht door prins Vratislav II en groeide door de eeuwen heen uit tot een indrukwekkende neogotische kerk.

Na branden, verbouwingen en uitbreidingen veranderde het gebouw meerdere keren van stijl: van romaans naar gotisch en later barok. Tussen 1885 en 1903 kreeg de basiliek haar huidige neogotische uiterlijk dankzij architect Josef Mocker (die ook het laatste deel van de Sint Vituskathedraal in de Praagse Burcht mede heeft ontworpen) en František Mikš, die de gevel heeft ontworpen.

De gevel

De westgevel bestaat uit drie portalen, twee torens en daartussen een driehoekige topgevel. Het timpaan boven het hoofdportaal toont Jezus met zijn apostelen. Daaronder is een scène te zien waarin de aartsengel Michaël het oordeel leidt: engelen begeleiden de rechtvaardigen naar de hemel, terwijl anderen gebukt gaan onder de last van hun zonden.

Op de topgevel staan de naamgevers van de basiliek afgebeeld, de heiligen Petrus en Paulus, omringd door engelen en Christus zelf.

Sta voor de kerk en bewonder de prachtige deuren en het kleurrijke mozaïek. Van een afstand lijkt het al een schouwspel, maar wanneer je dichterbij komt, ontdek je de verfijnde details in de bogen boven het mozaïek.

Bekijk de prachtige stenen gezichten en de deuren. Het inzoomen op de details biedt talloze leuke fotomomenten.

Het interieur moet je zien

Om binnen te komen, moet je een kaartje kopen. Gewoon doen! Het kost niet veel.

Geschiedenis vormt het overkoepelende thema van het interieur; kunstgeschiedenis, christendom en de Tsjechische cultuur komen samen in de decoratie. Als geheel voelt de kerk als een soort levende tentoonstelling waarin gotische, barokke en art-nouveau-elementen elkaar ontmoeten.

Art nouveau overheerst

Het is bovendien een plek die sterk doet denken aan het werk van Alfons Mucha. Hoewel niet volledig vaststaat in hoeverre hij persoonlijk betrokken was bij het ontwerp van de schilderingen, is zijn invloed op de Art Nouveau-stijl in het interieur duidelijk aanwezig.

Onder de afbeeldingen van Christenen, zie je de mooi versierde dames.

Het is één groot, bijna overweldigend kunstwerk waarin geen oppervlak onbenut is gelaten.

De decoraties van František Urban en zijn vrouw Marie Urbanová-Zahradnická smelten samen tot een doorlopend ornament dat zich uitstrekt over muren, pilaren en gewelven.

Gevleugelde vrouwelijke figuren lijken de bogen te bewaken, terwijl bloemmotieven en kleurrijke linten de architectuur laten ademen. De rijke groentinten en warme bruinen geven de ruimte een bijna mystieke sfeer, alsof je je in een stil, heilig bos bevindt. Het donkere groene plafond versterkt dat gevoel nog verder, als een bladerdak boven de bezoekers. Zelfs de houten banken zijn versierd met eikenbladeren, waardoor elk detail onderdeel wordt van één samenhangend geheel.

In de eerste kapel aan de rechterzijde bevindt zich een romaanse sarcofaag uit de 12e eeuw, vermoedelijk afkomstig van een lid van de Přemysliden-dynastie. Aan de tegenoverliggende wand hangt een gotische weergave van Vyšehrad, geschilderd kort na 1420.

In een ander zijaltaar staat een paneelschildering van de Madonna van Vyšehrad, een werk dat ooit deel uitmaakte van de collecties van keizer Karel IV en Rudolf II. Volgens de legende zou de verering van dit beeld regen brengen in tijden van droogte, waardoor het in de 17e en 18e eeuw het middelpunt werd van boetprocessies. Het huidige schilderij in de basiliek is een kopie; het origineel bevindt zich in de Nationale Galerij in Praag.

Het priesterkoor is voorzien van fresco’s van de Weense schilder Karel Jobst, die het leven van de heiligen Petrus en Paulus verbeelden. De glas-in-loodramen zijn ontworpen door František Sequens. Het hoogaltaar, ontworpen door Josef Mocker en gebeeldhouwd door Josef Hrubeš (1884–1889), toont de patroonheiligen van de kerk samen met de Slavische apostelen Cyrillus en Methodius. In de linkerkapel bevindt zich bovendien een altaar gewijd aan Boheemse heiligen, gemaakt door Jan Kastner aan het begin van de 20e eeuw.

Het priesterkoor op de achtergrond

De Duivelszuil

De Duivelszuil in Praag is een mysterieuze, verweerde stenen constructie bij de Basiliek van de Heilige Petrus en Paulus in Vyšehrad. De zuil bestaat uit drie stenen delen die op elkaar gestapeld zijn, maar niet helemaal netjes aansluiten, wat het geheel een raadselachtige uitstraling geeft. Volgens de legende zou de duivel de zuil hier letterlijk hebben neergegooid.

Het bekendste verhaal gaat over een weddenschap tussen een priester en de duivel:

De muurschildeing van de Duivelse zuil

De priester bevond zich in financiële problemen en sloot een weddenschap met de duivel. Als de duivel sneller een zuil uit Rome kon halen dan de priester zijn mis kon voltooien, zou de priester zijn ziel verliezen. Maar als het de priester lukte om op tijd klaar te zijn, zou hij verlost worden van zijn schulden.

De duivel accepteerde de uitdaging en begon zijn reis naar Rome om een enorme zuil te stelen. Om de een of andere reden bereikte hij echter het Vaticaan niet. Misschien was hij te bang om binnen te treden, of misschien was hij gewoon te moe. In plaats daarvan stal hij de zuil uit de Santa Maria in Trastevere, een andere kerk in Rome.

Vervolgens haastte hij zich terug naar Praag, maar hoog in de hemel merkte Petrus, de bewaker van de poorten, op dat de duivel vals speelde en besloot in te grijpen. Petrus wierp de duivel in zee, wat zijn terugreis naar Praag aanzienlijk vertraagde. Door deze vertraging kon de priester zijn mis voltooien, net op het moment dat de duivel zijn bestemming naderde.

Woedend over zijn nederlaag gooide de duivel de zuil door het dak van de Petrus en Pauluskerk, waar deze in drie stukken brak. In 1888 werden de stenen naar nabijgelegen park verplaatst en het verhaal leeft voort in een muurschildering in de kerk zelf.